Öğretmenler Günü’nün Gerçek Amacı: Kutlamanın Ötesinde Eğitimde Çözümsüzlük

24 Kasım Öğretmenler Günü, sadece çiçeklerin sunulduğu veya günün anlam ve önemine dair nutukların atıldığı bir takvim yaprağı değildir. Bu özel günün asıl amacı, öğretmenlerin özlük haklarını, çalışma koşullarını ve Türkiye’deki eğitim sisteminin kronikleşmiş aksaklıklarını kamuoyu gündemine taşıyarak somut çözüm yolları üretmektir. Ancak üzülerek belirtmek gerekir ki; yıllardır süregelen bu gelenek, maalesef yapısal sorunların çözülmesine katkı sağlamaktan çok uzak kalmıştır. Bugün öğretmenlerimiz; ekonomik sıkıntılar, motivasyon kaybı ve mesleki saygınlığın aşınması gibi ağır bir "dert küpü" ile karşı karşıyadır.

Eğitimde Sosyo-Ekonomik Çıkmaz: Rakamlar Ne Söylüyor?

EĞİTİM-İş sendikasının 38 ilde 1.165 öğretmenle gerçekleştirdiği kapsamlı anket, sahadaki vahim tabloyu gözler önüne seriyor. Eğitim camiasının içine düştüğü durumu özetleyen şu çarpıcı veriler, aslında bir meslek grubunun değil, geleceğimizin nasıl bir darboğazdan geçtiğinin kanıtıdır:

• Mesleki Aidiyet: Öğretmenlerin %69’u, daha iyi bir imkân buldukları takdirde mesleği terk etmeyi düşünüyor.
• Ekonomik Yıkım: %93’ü mevcut gelirini yetersiz bulurken, %85’i son on yılda alım gücünün ciddi oranda eridiğini belirtiyor.
• Psikolojik ve Sosyal Durum: %61’i psikolojik sorunlarla mücadele ederken, %90’ı mesleki saygınlığın toplum nezdinde zayıfladığını hissediyor.
• Motivasyon Kaybı: %73’ü ekonomik yetersizlikler nedeniyle mesleki motivasyonunu kaybettiğini ifade ediyor.

Bu tabloya, 2014 yılı itibarıyla 330 bini aşan atama bekleyen öğretmen ordusunu da eklediğimizde, Türkiye’nin eğitimde nasıl bir "istihdam çıkmazı" ile karşı karşıya olduğu daha net anlaşılmaktadır. 2000’li yılların başında 60-70 bin olan atama bekleyen sayısı, bugün katlanarak büyümüş ve eğitim fakültesi mezunları için umutsuz bir bekleyişe dönüşmüştür.

Ermenek’ten Türkiye’ye: Yerel Dinamikler ve Ekonomik Patinaj

Türkiye ekonomisi, uzun yıllardır "orta gelir tuzağı" olarak adlandırılan bir patinaj sürecindedir. Dünya ekonomisindeki yerini korumaya çalışan ancak katma değerli üretim ve nitelikli insan kaynağı yetiştirme konusunda beklenen sıçramayı yapamayan ülkemiz, eğitimli işsizliği bir kronik sorun haline getirmiştir.

Bu durumun yerel yansımalarını Ermenek ve çevresinde de görmekteyiz. Bölgemizde 100’ün üzerinde öğretmen, çok düşük ücretlerle "ücretli öğretmenlik" statüsünde, adeta güvencesiz ve "kaçak işçi" psikolojisiyle görev yapmaktadır. Emekliliği gelmiş öğretmenler ise, emekli maaşlarındaki ciddi kayıplar nedeniyle meslekten ayrılamamakta; bu durum, genç öğretmenlerin atanması önünde bir engel teşkil ederek sistemdeki kilitlenmeyi derinleştirmektedir.

Öğretmenlere Çağrı: Bir Vatan Borcu Olarak Eğitim

Değerli meslektaşlarım, içinde bulunduğunuz tüm olumsuzluklara rağmen, sizler bu ülkenin aydınlık geleceğinin mimarlarısınız. Bu tablo ne kadar vahim olursa olsun, devletin öğretmeni olarak vatan borcunuz; hiçbir azim ve heyecan kaybına uğramadan, çocukları yarına hazırlamaktır. Ancak bu "vatan borcu" anlayışı, sadece sınıfta ders anlatmakla sınırlı değildir. Sizler çaresiz değilsiniz; doğruları sorgulayan, toplumsal değerlerin erozyona uğradığı bir dönemde değerleri yeniden inşa eden birer aydın sorumluluğuna sahipsiniz.

Birlik ve Liyakat Vurgusu

Özlük haklarınızı korumanın ve toplumsal saygınlığınızı yeniden kazanmanın yolu, siyasi partilerin veya cemaatlerin arka bahçesi olmaktan değil, bir ve bütün olmaktan geçer. Devletin ideallerine bağlı, soran, sorgulayan ve üreten nesiller yetiştirmek; Türkiye’nin orta gelir tuzağından kurtulmasının tek anahtarıdır.

Eğitimli, vizyoner ve özgür düşünen bir nesil, ülkemizin dünya pastasındaki payını büyütecek tek güçtür. Unutulmamalıdır ki; eğitimdeki aksaklıkları ancak birlik içinde hareket eden, hakkını arayan ve liyakatten ödün vermeyen öğretmenler düzeltebilir. Gelecek, üreten ve düşünen nesillerle inşa edilecektir.

Hasan ŞİMŞEK | 25.11.2014